لرهای لک زبان

لکی  وخرم آبادی و بروجردی وایلامی و بالاگریوه و بختیاری میراث هزاره های حضور انسان در زاگرس میانی و تجلی یافته در میان ملت واحده لر است به یکی بودن راه خود بیاندیشیم و حرف های  تفرقه درست کن نزنیم و.......
لک مخفف لر کوچک است قومی شیعه مذهب ودارای موسیقی وسنت ها قومی مشترک با دیگر مردمان لرکوچک و بختیاری یا لر بزرگ
ما را به نام لر می‌شناسند، از آغاز هم لر بوده‌ایم، زبان لری داشته‌ایم و در جایی بوده‌ایم که به آن لرستان گفته‌اند.





کلام ما از آغاز لری بوده است و اکنون هم هست، دیگران آمدند و به جای بعضی واژه‌ها، کلمات و واژگان دیگری را پیشنهاد دادند و ماند ولی وقتی خوب نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که این لفظ از گذشته برابری لری داشته و مدتی غریبه شده و باز آمده و این بار می‌گویند جدید است ولی با یک بررسی می‌توان دید که همان لری است و این نشان می‌دهد که می‌مانیم چون وجود داریم.  

هر رفتار غریبه‌ای را حاکمان با خود آوردند و بعضی‌ها هم از ترس، از عشق، از منفعت، از هر روند دیگری به آن رفتارها جذب شدند ولی باز هم وقتی نگاه می‌کنی این رفتارها اصل نیست بلکه نمود دیگری از یک جوشش لری است؛ برای مثال وقتی همسایه‌مان رفت مراسم فاتحه‌خوانی بود خیرات می‌دادند، قران تلاوت می‌شد، ولی باز هم هوره ، باز هم سوگواری باز هم گیس‌های بریده زنان که از آغاز چنین بوده و نه با واردات فرهنگ کسی ادعا کند که چیزی عوض شده است.
مردم را هم که در نظر بگیری همان مردم با همان رفتارهای سابق هستند عشیره را از آنان به نوعی گرفته‌اند و فشارهایی برای جدایی قوم از هم و زندگی‌های انفرادی بوجود آمده ولی باز هم وقتی که درکنار دیگری می‌نشینی اینقدر حس دوست داشتن در کلام او هست و آنقدر به دنبال تعامل با توست که یادت می‌رود چه پیش آمده و می‌فهی که قوم مانده و می‌ماند.
البته روزگار قوم را سرپوش‌های دیگری هم گذاشته‌اند و جاهایی یک نوع قدرت و یک نوع فشار از بیرون به آنها می‌گوید که نه این زشت است و نه آن بد است و این رفتار زیباست و اگر یک مرد لر با دبیت یا چوخا باشد یا ستره‌ای بپوشد او را به چشم دیگری نگاه کنند ولی در موارد موازی که لباس دیگر مطرح نیست و موازنه قدرت وجود دارد مرد یا زن لر با همان لباس می‌ماند و دیگران هم همان را می‌شنوند.
قوم را هیچگاه یک خرده فرهنگ یا یک جریان یا یک چشم انداز یا نام‌هایی از این قبیل نمی‌توان گفت زیرا هر که در قوم هست یک نوع بینش را در خود دارد و می‌توان زندگی سنتی ایلیاتی، روستا یا فرهنگ مدرن شهر و تمدن را در آن دید زیرا لر و قوم همه ظرفیت ها را در خود حل می‌کند نه به شکل آنها در آید سازمان قومی مانند یک جامعه ماندگار و پویا توانایی زبان، فرهنگ، پوشش، سطح بندی اجتماعی خاص و مستقل خود را دارد و نامیدن آن به نام یک خرده فرهنگ فقط یک القا از هر جریان حاکم می‌تواند تلقی شود.
هنر و فرهنگ قومی هم آنقدر قوی و خاص این سرزمین و قوم است که در مقام‌های موسیقی قومی می‌توان انواع ابداعات را بوجود آورد و با زبان و ابزارهای قومی هر نوع روایتی را در سینما، ادبیات، و هر نوع هنر دیگر را دید و در یک کلام آنگونه که در سطح کلان برای کشور این مولفه‌ها کاربرد دارد با یک نگرش مستقل می‌توان همین بینش و دید رانسبت به قوم و جامعه قومی در خود دید.
در همه رشته‌ها فرهیختگان قوم لر را می‌توان دید که خود سند دیگری برای این موجودیت است و تنها باید نوعی خودباوری را سرود دوبار‌ه‌مان کنیم و هر کس از هر طرف گوشه‌ای از هویت قومی را روایت کند تا یکپارچگی قومی بوجود بیاید و همه بگویند این قوم لر و این سرزمین لرستان است




ما را به نام لر می‌شناسند، از آغاز هم لر بوده‌ایم، زبان لری داشته‌ایم و در جایی بوده‌ایم که به آن لرستان گفته‌اند.